داستان ما از اون قدیم ندیما شروع میشه. فکر می کنید چندسال پیش؟ راستشو بخوایید خودمم نمی دونم ولی فقط می دونم که اون موقع ها آدمی روی زمین نبود. خودمم این داستانو از اونی که برام تعریف کرد شنیدم. کی؟ خوب معلومه دیگه، آقای درخت! البته این داستان نسل به نسل گشته تا به اینجا رسیده.

داستان ما از اینجا شروع میشه که قدیم ندیما درختا مثل الان سرجاشون نمی موندنو همیشه در حال کوچ بودنو می گشتنو جابجا میشدنو واسه خودشون بروبیایی داشتن، معمولا روزایی که کار نداشتن دست زن و بچه رو می گرفتنو می رفتن گشت و گذار. لب رودخونه، بالای کوه، دشت و بیابون... خلاصه کلی می گفتنو می خندیدنو شاد بودن. اونا می دونستن که خالقی دارن که به اونا رسیدگی می کنه و اونارو دوست داره و درختاهم همیشه صبح و شب به یاد خالقشون بودن و شکر نعماتش رو بجا می آوردن. این درختای قصه ما خیلی مهربون بودنو برای هم نوع و غیر هم نوعشون ارزش قائل بودنو به همدیگه احترام می گذاشتن. به حیوونا کمک می کردنو غذای اونارو فراهم می کردن و حیووناهم به اونا غذا می دادن.

همه چیز مرتب و به موقع انجام میشد. اگر توی زندگی یکدومشون مشکلی پیش می اومد همه جمع میشدن تا اونو حل کنن. مثلا اگر یکی از درختا بدنش کم آب میشدو از حال می رفت فیل ها جمع میشدنو و از آب رودخونه مقداری آب می آوردنو به ریشه هاش میزدن تا به هوش بیاد یا اگر حیوونی گرما زده میشد چند تا درخت دورش جمع میشدنو سایشونو می انداختن روش تا خنکش میشدو چند تا از میوه های آبدارشونو بهش میدادن تا حالش جا بیاد.جون دلم براتون بگه که اونا همیشه بهم کمک می کردن تا زندگیشون زیباتر بشه، و در برابر هر کاری که برای هم انجام میدادن هیچ انتظاری از هم نداشتنوو همیشه شاکر بودند. چشم تو هم چشمی اصلا معنا نداشت. هر کسی می رفت دنبال جفت خودش، هم کف خودش، مثلا هیچ وقت افرا و چنار با هم ازدواج نمی کردن، چرا که می دونستن شرایط خانوادگیشون باهم فرق می کنه. توقعشون توی ازدواج سربه آسمون نمی کشید و باهم میساختن.

یه شعر معروفی هم داشتن به این صورت: حیوونا و درختا اعضای یکدیگرند  که در آفرینش به هم کارگرند.

خلاصه هر قسمت و حکمتی هم از سمت خالقشون براشون مقدر می شد به روی دو دیده می گذاشتنو بهش عمل می کردن. یک روز از سمت خالقشون پیامی رسید که امتحانی بزرگ در راه است. خالق به درختان گفت تا روزی معین بر روی زمین بایستید و از جای خود تکان نخورید و به حیوونا گفت که شما باید نگهبان درختان باشید و از آنان برای همیشه حفاظت کنید. و گفت که اگر به امر من عمل کنید شما را مژده سرزمینی وسیعتر و زیباتر از زمین را می دهم که در آن در کنا رجفتتان آرامشی پایان ناپذیر گیرید.

این آقای درخت قصه ما خیلی دلش پر بودو از اینجا به بعدو خیلی با آه و ناله برام تعریف کرد.

گفت: بعد از اون قضیه همه قبول کردندو خیلی خوشحال هر کسی هر کجا بود همانجا ایستاد. افرادی در کوه ها، افرادی در کنار رودها، افرادی درحال عبادت و... سر جای خود ماندند. بعد از مدتی دیدند که موجودی جدا از موجودات دیگر بر روی زمین شروع به زندگی کرد. هر روز به تعدادشان افزوده میشدو در پی نیاز های خود هر روز جان هزارها تن ازما درختان و حیوانات می گرفتند و اصلا خیالی برایشان نبود. ما و حیوونا راضی بودیم که در جاهای مفید استفاده شویم و از جان دادن هراسی نداشتیم چون به سوی پروردگارمان بازخواهیم گشت اما آنها از ما سوء استفاده هم می کردند. در پی حرص و طمع خود، چه بی حرمتی هایی به خالق ما، طبیعت و حتی به خودشان نکردند. پدران ما تمام جنگ ها و خونریزی های آنها را دیده اند و نسل به نسل تعریف کرده اند. بله ، آنها انسان بودند، پدران شما، آنها که اگر می دانستند ما چگونه زندگی می کردیم، هیچگاه دست به چنین اعمال زشتی نمی زدند. اگر می دانستید خالق همه ما چقدر مهربان است و حکمتش دلیلی دارد هیچگاه منکر او نمی شدید و کفر نمی ورزیدید...

بعد از مدتی دیدم که صدایی از اون نمیادو خیلی آرام سر بر سینه خاک گذاشت و از دنیا رفت. و من آنچنان محو صحبت های او شده بودم که وقتی به خودم آمدم دیدم که با اره اونو بریدمو زندگیشو به پایان رسونده بودم...

مدتی که هر وقت توی خیابون راه میرم، می بینم که درختها دارن با همه حرف می زنن اما هیچ کس به اونا توجه نمی کنه. کاش میشد کمی هم به حرف درختها گوش می کردیم...